One Room Hotel
In de nasleep van de financiële crisis en in een context van aanhoudend lage spaarrentes is de interesse van particulieren in vastgoedinvesteringen sterk toegenomen. Ook onze opdrachtgever ging enkele jaren geleden op zoek naar een pand dat kon dienen als opbrengsteigendom, met ruimte voor een uitgesproken en onderscheidend concept.
Het gekozen pand is een uiterst kleinschalige woning op de hoek van de Lange Brilstraat en de Venustraat, in de historische binnenstad van Antwerpen, nabij de Stadswaag. Het wit bepleisterde hoekhuisje dateert uit de tweede helft van de 17de eeuw en is opgenomen in de Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed. De ligging langsheen de cultuur-as tussen de Grote Markt en het MAS verleent het pand een bijzondere stedelijke waarde.
Hoewel het pand een uitzonderlijk karakter heeft, week de schaal sterk af van wat de opdrachtgever aanvankelijk voor ogen had. De beperkte oppervlakte, de complexe ruimtelijke opbouw en de verouderde indeling vormden duidelijke beperkingen. Achter het historische volume bevond zich een ingesloten annex die weinig ruimtelijke kwaliteit bood, maar wel mogelijkheden inhield voor het onderbrengen van ondersteunende functies. De centrale vraag van het project was hoe dit erfgoedpand, ondanks zijn minimale schaal, kon worden herbestemd tot een rendabele en tegelijk unieke verblijfsplek, met respect voor zijn historische waarde.
In tegenstelling tot wat de compacte gevel doet vermoeden, heeft de woning een L-vormig grondplan. De natte en dienstfuncties worden ondergebracht in de achtergelegen annex, terwijl het historische volume volledig wordt voorbehouden voor circulatie en verblijfsfuncties. Na een intensief ontwerpproces ontstond het idee om het pand te transformeren tot het kleinste hotel van Antwerpen: een one-room-hotel, opgevat als één doorlopende ruimtelijke ervaring zonder deuren.
Het architecturale concept is gebaseerd op het principe van de promenade architecturale: een opeenvolging van ruimtelijke ervaringen die de bezoeker stap voor stap doorheen de 17de-eeuwse woning leidt. Open trappen slingeren zich speels maar doordacht tussen de historische moer- en kinderbalken, en monden uit in een open witte dakpatio. Van daaruit leidt een ‘oneindige trap’ naar een zwevend viewpoint met uitzicht over de stad. Door het plaatselijk verwijderen van houten vloeren en het vervangen ervan door glazen vloertegels ontstaan diagonale zichtlijnen die het Einraum-effect versterken en de ruimtelijke continuïteit maximaliseren.
Het ontwerp vertrekt vanuit een houding van eerlijkheid en reversibiliteit. Alle authentieke historische bouwdelen zoals balklagen, plankenvloeren en natuurstenen consoles worden uniform wit geschilderd, waardoor hun samenhang en leesbaarheid worden versterkt. Alle nieuwe, later toegevoegde elementen zijn bewust duidelijk herkenbaar en uitgevoerd in hout (afzelia en eik), waaronder de monumentale inkomdeur, trappen, vloerafwerkingen en het terras. Zo kan de bezoeker in één oogopslag onderscheiden wat authentiek is en wat nieuw werd toegevoegd. Het contrast tussen wit en hout, tussen historisch en hedendaags, creëert een serene, warme en tijdloze sfeer waarin oud en nieuw elkaar versterken.
Specifics
Opdrachtgever: W-V
Locatie: Antwerpen
Realisatie: 2014 – 2015
Ontwerpteam: David Driesen, Tom Verschueren, Jolien Debaets
Ingenieur Technieken: ASB
Fotografie: Bart Gosselin
Schaal: 103 m²
