In het historische centrum van Mechelen ligt de site Apostelinnen, op een hoger gelegen deel van de stad langs de Dijle. In de vroege ontwikkeling van Mechelen ontstonden er twee verschillende kernen die zich onafhankelijk van elkaar ontwikkelden aan weerszijden van de Dijle. Dit duale verleden weerspiegelt zich vandaag nog steeds in het afwisselend grillige en onregelmatige stratenpatroon. In de middeleeuwen was dit deel van de stad minder dicht bebouwd. In het intra muros-gebied ontwikkelde zich bovendien landbouw. Later lieten welgestelde inwoners hier ook buitenverblijven en vakantiehuizen oprichten.

Uit het onderzoek bleek dat zich tussen de Onze-Lieve-Vrouwestraat en de Tessestraat doorheen de eeuwen een fijnmazig netwerk van steegjes, woningen en werkplaatsen had ontwikkeld. In het begin van de 17de eeuw groeide de site meer naar een samenhangend geheel door het samenvoegen van verschillende percelen, waarbij het zogenoemde hoff ende huys meerdere keren van eigenaar wisselde. Later werd het domein ingenomen door de Apostolinnen, die door de aankoop van aanliggende percelen de site verder uitbreidden. In de loop van de 19de eeuw transformeerde het domein tot huisvesting voor de middenklasse en evolueerde het tegen het einde van die eeuw tot een dichtbebouwde woonkazerne. In 1926 werd het eigendom van de familie Devis en werd er een beddenwinkel in ondergebracht.

De site is gelegen tussen de Onze-Lieve-Vrouwestraat en de smalle Tessestraat. Volgens het historisch onderzoek zijn er sinds de Middeleeuwen veel straten en steegjes verdwenen, waaronder het Moriaenstraatje en het Hellestraatje. Het Hellestraatje liep parallel met de Tessestraat en het Moriaenstraatje lag evenwijdig met de Onze-Lieve-Vrouwestraat. Ondanks deze verdwenen structuren zijn op de site nog steeds talrijke historische elementen aanwezig, zoals het Somerhuys, het erkerhuis,  delen van het oude klooster en de oorspronkelijke tuinmuren.

Huis van Lorreinen bevindt zich op een prominente hoek van de Grote Markt in Mechelen, het historische hart van Mechelen met een rijke geschiedenis. De Grote Markt wordt gekenmerkt door diverse panden die getuigen van verschillende bouwperiodes, met als meest prominente gebouw het Stadhuis. Het Stadhuis van Mechelen is een samenvoeging van verschillende gebouwen en periodes waarbij de oudste delen hun oorsprong vinden in de 14^e eeuw. Verder bevinden er zich gildehuizen en heropgebouwde neotraditionele panden. De site bevindt zich op de hoek van de markt, in de schaduw van de Sint-Romboutstoren.  De grootste blikvanger van Mechelen.

De stad Mechelen kocht vijf aaneengesloten panden aan op de hoek van de Frederik de Merodestraat en de Scheerstraat, in directe aansluiting op de Grote Markt en binnen de invloedssfeer van de werelderfgoederkende belforttoren van de Sint-Romboutskathedraal. De stad gaf dmvA de opdracht om deze site te herontwikkelen tot een residentieel mixed-use project, met een combinatie van wonen en handel die de stedelijke dynamiek van het centrum versterkt.

Bij aanvang van het project kampte de site met meerdere problemen. De panden verkeerden in bouwvallige staat en stonden grotendeels leeg. Enkel de gevel van het hoekpand was nog geschikt om te behouden. De overige gevels waren te sterk aangetast om te recupereren. Daarnaast ontbraken kwalitatieve lichtinval, lucht en buitenruimte, wat de woonkwaliteit aanzienlijk beperkte.

Huis van Lorreinen is sterk verankerd in de stedelijke morfologie van de Grote Markt. In plaats van één grootschalige nieuwbouw te realiseren, koos dmvA ervoor om de oorspronkelijke perceelsstructuur en opeenvolging van gevels te behouden. Hierdoor blijven de woningen smal en verticaal, wat het straatbeeld fijnmazig en levendig houdt. De dubbele gevel helpt met de akoestiek: in dit drukke stedelijke gebied vormt de gelaagde constructie een buffer tegen omgevingsgeluid, waardoor de wooncomfort verhoogd wordt zonder dat openheid en daglicht verloren gaan.

Omdat het oorspronkelijke hoekpand witgepleisterd was, vroeg de stad om deze uitstraling opnieuw te introduceren. Dit principe werd doorgetrokken over de volledige gevelrij, telkens met een eigen materialiteit zoals aluminium lamellen, prefab zichtbeton met kruisjespatroon, glaspartijen en wit pleisterwerk. Zo ontstaat een harmonieus maar genuanceerd gevelbeeld. De geleding van de gevels wordt versterkt door een gradatie van zeer open aan de zijde van de Grote Markt naar meer gesloten dieper in de Scheerstraat.

In 1986 verwierf Alexander Von Vegesach het domein van Boisbuchet in de regio Nouvelle-Aquitaine in Frankrijk met als doel het te herbestemmen tot een plek waar ‘jonge’ mensen cultuur/architectuur kunnen beoefenen en ontdekken in nauwe dialooog met de natuur. Hij richtte een stichting op en startte een internationaal workshop programma in samenwerking met Vitra design museum.

Experimenteel ontwerpend onderzoek tussen dmvA en Polycare heeft geleid tot ene ‘casestudy house’, een prototype voor een volledig circulaire en demonteerbare woning gebouwd volgens het principe van droogbouw. Funderingen bestaan uit gegalvaniseerde stalen schroefpalen die met elkaar verbonden worden door een stalen ringbalk, als basis voor het Polycare bouwsysteem. Vloeren en dak worden opgebouwd door middel van houten balken en multiplexplaten. Tijdens de workshop werd de ruwbouw van de woning werd gerealiseerd in minder dan 1 week door deelnemers van de workshop.

Conceptueel is het grondplan van de woning gebaseerd op de vorm van een klavertje drie. Drie volumes bestaande uit 2 slaapkamers en een keuken worden ingeplant rond een gemeenschappelijke ruimte, die zowel kan gebruikt worden als leefruimte of als overdekte buitenruimte. De centrale ruimte van het paviljoen is van vanaf elke zijde van het domein zichtbaar is vrij toegankelijk voor iedereen.

In 2017 werd een halfopen bebouwing met een bijhorend bos in een landelijk gebied rond Breda aangekocht door de opdrachtgever die professioneel agent is van verschillende design en meubel merken. dmvA werd gevraagd om het pand om te vormen tot woning met kantoorruimte en kleine showroom. Omwille van de ligging in ecologische waardevolle gebied, was de integratie van de woning in haar groene omgeving een belangrijk vertrekpunt bij het ontwerp.

In de afgelopen jaren werd er achter de woning een arsenaal van hokken en aanbouwsels opgetrokken die niet alleen het zicht maar ook de lichttoetreding belemmerden. Deze werden allemaal afgebroken. De voorbouw die deel uitmaakt van een twee-onder-één-kap-woning wordt behouden en getransformeerd tot kantoorruimte.

dmvA ontwierp in 2003 Blob VB3, een mobiele polyester woonunit in de vorm van een ei. Deze compacte woonunit zou kunnen ingezet worden als een potentieel duurzaam antwoord op het gebrek aan open ruimte en groen in Vlaanderen. Verplaatsbare woonobjecten die gegroepeerd kunnen worden aan de rand van steden en dorpen zou een antwoord kunnen bieden op de woningnood in Vlaanderen. De reproductie van dit prototype bleek echter budgettair niet haalbaar.

De unit is uitgerust met een toilet, een douche en een slaapduplex. Fotovoltaïsche zonnepanelen op het dak voorzien de woonunit van hernieuwbare energie. De voorzijde bestaat volledig uit glas door middel van een stalen pivoterende deur.

Elsene is een van de 19 deelgemeentes van  de stad Brussel en is gelegen rond de brede, lommerrijke Louizalaan met zijn vele exclusieve boetieks en chique restaurants. De wijk staat ook bekend om de vele chique appartementcomplexen en gebouwen in art-nouveaustijl. Een Brusselse tandradioloog kocht er enkele jaren geleden een laat 19^e-eeuwse woning en vroeg dmvA om deze te transformeren en uit te breiden met orale beeldvormingskliniek en opleidingcentrum.

Stedelijke verdichting en flexibel/intelligent gebruik van ruimtes worden vaak minder geassocieerd met duurzaamheid, maar zijn daarom niet minder belangrijk. Binnen deze context worden functies van werken en wonen in dit project met elkaar verweven.

Vilvoorde was een van de eerste Europese steden die genoot van de industriële ontwikkeling van de late 19^de en vroege 20^ste eeuw.  De ligging op enkele kilometers van de hoofdstad en de gemakkelijke verkeersverbinding stimuleerden het opbloeien van een belangrijk industriecentrum.

Een koppel met twee kinderen kocht een statige 19^e -eeuwse herenwoning in het historisch centrum met een grote stadstuin en vroeg aan dmvA om de woning, die opgedeeld was in vier wooneenheden met tandartsenpraktijk het gelijkvloers, te transformeren tot een ééngezinswoning met oog voor ecologie.

Verbinding

Door haar hoogte verbindt de extensie letterlijk en figuurlijk de verschillende ruimtes van het huis. In de dubbelhoge ruimte werd een zwevende mezzanine geïnstalleerd met een bureau en een bijhorende bibliotheek. De bestaande deuropening tussen de nieuwe aanbouw en het hoofdvolume werd vergroot waardoor het daglicht tot in de bestaande woning kan doorschijnen en er steeds zicht is op de groene stadstuin. Ook de visuele interactie met de kerktoren en de historisch kapel wordt hierdoor versterkt.

Een begijnhof is een historisch vaak ommuurd complex in de stad bestaande uit huisjes, conventen en een kapel rond een binnentuin. Vanaf de 13^e eeuw woonden er begijnen – ‘vrome’ ongehuwde vrouwen – die een religieus leven leidden zonder kloostergeloften. Het zijn vaak oases van rust. Dertien Vlaamse begijnhoven waaronder deze van de stad Mechelen zijn UNESCO werelderfgoed.

Het Onze-Lieve-Vrouwe Convent is gelegen in een smal straatje in het Groot Begijnhof. Het beschermde monument met een grote culturele, historische en esthetische waarde was oorspronkelijk een armenconvent uit de 17^de eeuw en stond al jaren leeg. Het convent was nog volledig intact. De begijnen leefden er in alle soberheid en eenvoud, principes die ook aan de basis liggen van de ontwerpattitude van dmvA.

dmvA transformeerde het monument tot een gezinswoning waarbij het bouwvolume ongewijzigd bleef. De schaal van de kleine ruimtes en de aanwezige detaillering inspireerde dmvA om in te zetten op minimale interventies. Hierbij werd steeds gezocht naar maximaliteit in het minimale van de ruimte zoals in de Japanse architectuur.

Het armenconvent bestond uit een hoofdgebouw met individuele woonunits voor de begijnen en een 18^de -eeuws bijgebouw dat gebruikt werd als was- en kookplek. Het hoofdgebouw werd omgevormd tot leef- en slaapruimtes, terwijl het bijgebouw dat uitgeeft op de kleine stadstuin getransformeerd werd tot leefkeuken.

Het project TP bevindt zich in de volkse buurt van Mechelen, in het stadscentrum. Mechelen was vroeger een belangrijk religieus centrum, waardoor er vandaag nog steeds acht kerken binnen de stad aanwezig zijn. Het huisje ligt pal naast één van die kerken, een imposant gebouw dat door zijn schaal en massiviteit het pand letterlijk in de schaduw duwt. In combinatie met de ongunstige oriëntatie van het perceel maakte dit de opgave complex. Bij het ontwerp kon de kerk uiteraard niet verwijderd worden, waardoor dmvA ervoor koos om ze niet als hinderlijk element te beschouwen, maar juist als een stedelijk decor en aanvulling van het gebouw.

Een groene plek achter het huis was dus wegens lichtgebrek niet vanzelfsprekend. dmvA besloot daarom de achterbouw weg te halen, behalve een stalen ligger. De balk inspireerde hen om enkele liggers toe te voegen en daarop de serre te plaatsen. Door de serre letterlijk te laten zweven, creëerde dmvA een oplossing voor het lichtgebrek en zorgde op die manier dat de patio luchtig blijft. Als bijgevolg van het opentrekken van de kavel, ontstond er een mooi uitzicht vanuit de serre en de eerste verdieping, met de kerk als stedelijk decor.

Waar vroeger de garagepoort en de toegangspoort waren, maakte dmvA alles open tot aan de patio. Het is een overdekte buitenruimte onder het huis geworden, waar de auto kan geparkeerd worden. De ruimte is afgesloten door een poort met stalen lamellen geplaatst onder een hoek van 45 graden. Zo’n poort schenkt genoeg privacy, maar geeft toch een open, lichte indruk. Vroeger was het donker hoekje bij de poort een probleemplek in de straat, maar door de ingreep van dmvA is het een frisse hoek geworden die de straat doet heropleven.

Aangezien er door de oriëntatie minder licht binnenkomt op de gelijkvloers van het pand, plaatste dmvA de slaapkamer beneden en de woonkamer boven. Naast de patio bevindt zich een kleine leefruimte die later ook als slaapkamer kan gebruikt worden. Door het weghalen van alle binnenmuren en het creëren van open ruimtes, lijkt de woning ondanks haar kleine woonoppervlakte (80m²) groter dan ze is. Zo werd de trap telkens aan de zijkant van het pand gezet, opdat de ruimtes niet doorbroken worden. Op de tweede verdieping was er recentelijk een stukje aangebouwd. dmvA haalde dat hoekje er weer af, bracht het pand terug naar zijn oorspronkelijke vorm en bouwde daar een dakterras. De gevels van het huis zijn wit gekaleid, waardoor de littekens er blijven doorkomen en zo de geschiedenis niet helemaal wordt verdoezeld.

De woning is gelegen in Brugge, de historische hoofdstad van West-Vlaanderen en UNESCO-werelderfgoedstad, gekend om haar middeleeuwse stadsstructuur, reien, monumentale architectuur en uitzonderlijk goed bewaarde historische binnenstad.

Op het gelijkvloers naast de keuken aan de zijde van de Reien bevindt het terras. Een systeem van vouwschuifpanelen opgebouwd uit stalen kaders en verticale houten lamellen zorgen voor zonwering en privacy ten opzichte van de druk bezochte Godshuizen aan de overzijde. De panelen functioneren tegelijk als “ruimtevormend” element waardoor het terras kan omgevormd worden tot een patio of een afgesloten tuinkamer. De houten lamellen filteren het zonlicht en creëeren een intieme en rustgevende sfeer.