De Wasserijsite kadert binnen het stadsvernieuwingsproject En route! voor de wijken Dampoort en Sint-Amandsberg in Gent. En route! zet in op duurzame mobiliteit, een betere woonkwaliteit en het stimuleren van creativiteit en ondernemingszin in de buurt, via de concrete uitwerking van enkele pilootprojecten. Op wijkniveau ligt de Wasserijsite centraal tussen het Bijgaardepark en de Heilig-Hartkerk. Hierdoor ontstaat een wisselwerking tussen het Bijgaardepark — dat draait om ontmoeten en wonen —, het voorplein van de Heilig-Hartkerk als ontmoetingsplek, en de Wasserijsite als plek voor lokaal ondernemen en creatief pionieren

De voormalige Wasserij der Vlaanderen is gelegen in een dichtbebouwd bouwblok, omsloten door aaneengesloten woningen. Het binnengebied wordt nagenoeg volledig ingenomen door enerzijds de voormalige wasserij en anderzijds een winkelcentrum met bijhorende parking. De historisch gevestigde en stelselmatig gegroeide industriële wasserij bestaat uit de oorspronkelijke wasserijgebouwen met bijhorende herenwoning aan de Toekomststraat, en een relatief recent bedrijfsgebouw aan de Kunstenaarstraat.

Tegelijk vallen een aantal elementen op die de identiteit en herkenbaarheid van de site mee bepalen. De negentiende-eeuwse gevel van het herenhuis aan de Toekomststraat, de industriële gevel aan de Kunstenaarstraat, de modernistische binnengevels en specifieke erfgoedelementen — zoals de schouw, het waterreservoir en het glasraam met het monogram van oprichter Maurice Dossche — blijven bewaard. Deze elementen verankeren het project in zijn geschiedenis zonder het te musealiseren, en versterken de identiteit en het geheugen van de plek.

In plaats van het industriële verleden van de locatie uit te wissen, integreert het ontwerp het bestaande karakter zorgvuldig. Dit resulteert in wat men littekenarchitectuur noemt: de geschiedenis van de plek blijft leesbaar. Nieuwe ingrepen gaan niet naadloos op in de bestaande structuur, maar benadrukken bewust de verschillen in tijd en materiaal. Zichtbaar beton, gegalvaniseerd staal en snelbouwmetselwerk staan expliciet naast gerestaureerde elementen.

In 1986 verwierf Alexander Von Vegesach het domein van Boisbuchet in de regio Nouvelle-Aquitaine in Frankrijk met als doel het te herbestemmen tot een plek waar ‘jonge’ mensen cultuur/architectuur kunnen beoefenen en ontdekken in nauwe dialooog met de natuur. Hij richtte een stichting op en startte een internationaal workshop programma in samenwerking met Vitra design museum.

Experimenteel ontwerpend onderzoek tussen dmvA en Polycare heeft geleid tot ene ‘casestudy house’, een prototype voor een volledig circulaire en demonteerbare woning gebouwd volgens het principe van droogbouw. Funderingen bestaan uit gegalvaniseerde stalen schroefpalen die met elkaar verbonden worden door een stalen ringbalk, als basis voor het Polycare bouwsysteem. Vloeren en dak worden opgebouwd door middel van houten balken en multiplexplaten. Tijdens de workshop werd de ruwbouw van de woning werd gerealiseerd in minder dan 1 week door deelnemers van de workshop.

Conceptueel is het grondplan van de woning gebaseerd op de vorm van een klavertje drie. Drie volumes bestaande uit 2 slaapkamers en een keuken worden ingeplant rond een gemeenschappelijke ruimte, die zowel kan gebruikt worden als leefruimte of als overdekte buitenruimte. De centrale ruimte van het paviljoen is van vanaf elke zijde van het domein zichtbaar is vrij toegankelijk voor iedereen.

Elsene is een van de 19 deelgemeentes van  de stad Brussel en is gelegen rond de brede, lommerrijke Louizalaan met zijn vele exclusieve boetieks en chique restaurants. De wijk staat ook bekend om de vele chique appartementcomplexen en gebouwen in art-nouveaustijl. Een Brusselse tandradioloog kocht er enkele jaren geleden een laat 19^e-eeuwse woning en vroeg dmvA om deze te transformeren en uit te breiden met orale beeldvormingskliniek en opleidingcentrum.

Stedelijke verdichting en flexibel/intelligent gebruik van ruimtes worden vaak minder geassocieerd met duurzaamheid, maar zijn daarom niet minder belangrijk. Binnen deze context worden functies van werken en wonen in dit project met elkaar verweven.

Het Lorette Klooster ook gekend als het klooster Onze-Lieve-Vrouw van Barmhartigheid, maakt deel uit van een trapeziumvormig bouwblok gelegen in het hart van Mechelen tussen de Drabstraat en de Begijnenstraat naast de Vismarkt aan de Dijle.  De site vormt een gelaagd geheel van gebouwen bestaande uit diephuizen (16de eeuw), een pakhuis (17e eeuw) en het neogotische kloostergebouw opgetrokken in de 19^de– en vroege 20^ste-eeuw.

Ten westen van het bouwblok bevindt zich de Drabstraat, een smalle straat die de Vismarkt verbindt met de recent heropende Melaanvliet. In de 19de eeuw werden de zuidelijke gevels van deze straat geüniformeerd volgens classicistische principes, wat resulteerde in een homogeen maar weinig leesbaar straatbeeld.

Het kloostersite verloor haar functie eind jaren 70.  Gedurende meer dan 20 jaar hebben meerdere projectontwikkelaars getracht de site te ontwikkelen maar zonder resultaat. In 2006 werd de site uiteindelijk opgesplitst in twee delen. De neogotische kloostergebouwen werden verkocht aan projectontwikkelaar Costermans, de buitenruimtes en de gebouwen langsheen de Drabstraat werden eigendom van ontwikkelaar City Site.

De stad Mechelen formuleerde in samenwerking met Erfgoed Vlaanderen de randvoorwaarden van de reconversieopdracht die verschillende stedelijke doelstellingen samenbracht. Het project beoogde enerzijds een antwoord te bieden op de parkeerdruk in de binnenstad door de aanleg van een ondergrondse parkeergarage en anderzijds een gemengd programma te realiseren met woningen, kantoren en commerciële ruimten. Daarnaast moest de ingreep aansluiten bij de bredere stadsvernieuwingsoperatie rond de Melaan en de Lamotsite. Tevens diende bijzondere aandacht worden besteed aan de herwaardering en het behoud van het waardevolle bouwkundige erfgoed. De grootste uitdaging van het project lag in het verzoenen van deze erfgoedzorg met het uitgebreide programma van eisen.

De nieuwbouw wordt ingezet als aanvulling en niet als overheersend element.  Uit respect voor het beschermde Hooghuys blijft het gelijkvloers deel onbebouwd waardoor er een steeg ontstaat die de straat verbindt met de semi-publieke binnenkoer. Door de aansluiting op de mansardedaken van ’t Sweert te spiegelen, wordt een evenwicht gezocht tussen oud en nieuw. Het onregelmatige ritme van raamopeningen in de gevel en de integratie van inpandige terrassen zorgen voor een hedendaagse interpretatie van de classicistische 19^e -eeuwse gevel zonder het straatbeeld te verstoren.

De site in Muizen bevindt zich op een strategische locatie aan de rand van Mechelen, tussen de spoorlijn Mechelen-Brussel en de Dijle. Gelegen aan de rand van het dorp biedt het terrein waardevolle zichten op de beemden van de Dijlevallei.

De opdracht bestond er in om op een voormalige fabriekssite een woonzorgcentrum te ontwerpen. Het nieuwe woonzorgcentrum werd centraal ingeplant binnen het nieuwe parklandschap, zodat het gebouw maximaal kon inspelen op de groene context en de zichten op de omgeving. De toegang tot het terrein gebeurt via een smalle flessenhals. De conciërgewoning aan de straatzijde fungeert zo als herkenbare toegangspoort tot de site.

Door de uitsnijdingen in het bouwvolume en de toepassing van groene daken gaat het gebouw subtiel op in de natuurlijke parkomgeving.  De twee grote patio’s fungeren als duidelijke oriëntatiepunten voor de bewoners. Ondanks de uitgestrekte vorm blijft het gebouw relatief compact georganiseerd, waarbij de patio’s daglicht diep tot in de kern van het gebouw brengen.

Het Hooghuys is een historisch stapelhuis in de binnenstad van Mechelen en behoort tot de oudste gebouwen van de stad. Archeologisch onderzoek wijst uit dat de kern van het gebouw teruggaat tot de 13de–14de eeuw. Door zijn ligging aan de voormalige Melaanvliet vervulde het pand oorspronkelijk een belangrijke handelsfunctie, waarbij de monumentale stapelzolder het meest waardevolle en karakterbepalende element vormt.

Gedurende de laatste 130 jaar maakte het Hooghuys deel uit van de site van het Loretteklooster, waar het achtereenvolgens werd gebruikt binnen de context van klooster en school. Na het wegvallen van deze functies stond het gebouw ongeveer 25 jaar leeg. Deze langdurige leegstand had een nefaste invloed op de toestand van het pand, met zowel plunderingen als schade tot gevolg.

De restauratieaanpak van het Hooghuys vertrok vanuit twee kernprincipes: respect voor het historische gebouw en een zorgvuldige dialoog tussen oud en nieuw. In eerste instantie werden de talrijke tussenwanden van de voormalige nonnenkamers verwijderd om de ruimtelijke leesbaarheid te herstellen en een open kantoorstructuur mogelijk te maken. Vervolgens werd de houten balken- en spantenstructuur technisch hersteld en gerestaureerd, met bijzondere aandacht voor de monumentale stapelzolder.

Het gelijkvloers werd volledig gerenoveerd en ingericht als advocatenkantoor, terwijl de verdiepingen onder het dak een nieuwe invulling kregen met een architectenkantoor voor dmvA, een appartement en een loft.

Studentenhuisvesting in de toekomst

De meeste Vlaamse universiteitssteden kampen met een nijpend tekort aan kwalitatieve studentenhuisvestingen. Binnen deze context startte Vives Hogeschool in Kortrijk in 2012 een experimenteel project om een alternatieve manier van studentenhuisvesting te ontwikkelen.

Educatief design

HUB 01 is een mobiel studentenhuisvestingstation bestaande uit een centrale terminal waar verplaatsbare studentenkamers in de vorm van een container kunnen aan worden gekoppeld volgens een plug-in systeem. Het concept is gebaseerd op drie principes: mobiliteit, ‘personalisatie’ en educatief design. De interieurs van de verschillende studentenkamers werden door de studenten mee uitgewerkt.

Circulair en zelfvoorzienend

De centrale terminal bestaande uit stalen op maat gemaakte units met afmetingen gebaseerd op deze van een container (244 x 600) kan gedemonteerd worden en is daardoor eveneens verplaatsbaar.

Het project is volledig zelfvoorzienend door middel van zonnepanelen en een windmolen. In 2012 werd op de Internationale Interieur Biënnale Kortrijk een prototype van HUB 01 gepresenteerd

De Hoge Rielen is een verblijfsdomein waar multifunctionele activiteiten en innoverende natuur-educatieve initiatieven voor de jeugd worden georganiseerd. Om het project te kunnen kaderen, moeten we terugkeren naar de jaren ‘60 toen het domein is ontstaan als militair landschap tijdens de Koude Oorlog. Het Britse leger creëerde opslagloodsen en kampen doorheen Europa om snel te kunnen reageren bij militaire onrust. Wanneer de loodsen uiteindelijk effectief in Kasterlee opgebouwd waren, was het militaire concept met lokale uitvalbasissen echter achterhaald. Hierdoor heeft het domein slechts acht jaar lang een militair doeleind gehad. Sinds 1976 wordt het gebied als jeugdaccommodatie gebruikt. In die tijd werd er geen waarde toegekend aan het militaire historisch erfgoed en dat zie je aan de manier waarop er met de loodsen werd omgegaan. Verschillende loodsen werden ingrijpend verbouwd om te dienen als verblijfsgebouw.

In 2004 werd een masterplan opgesteld door Studio Secchi & Viganó dat het domein opdeelt in een natuurlijke, militaire en pedagogische laag waarbij er wél waarde wordt gehecht aan de opslagruimtes als militair erfgoed.

Het natuurlijke landschap heeft een ecologische en esthetische waarde en bestaat uit naaldbossen en patches met een hogere biodiversiteit, waaronder heide.

Het militaire landschap wordt gekenmerkt door loodsen, ophogingen en waterbassins die volgens de regels van “de juiste afstand” over het terrein verspreid zijn tussen een netwerk van wegen.

De educatieve/recreatieve laag, die tot uiting komt als jeugdcentrum, gebruikt de eerste twee lagen als onderlegger en omvat een intern en een extern gedeelte. Het interne gedeelte bestaat uit nabijheidsgebieden die ten dienste staan van groepsactiviteiten. Een nabijheidsgebied heeft telkens een paviljoen of kampeerterrein als centrum gecombineerd met een open ruimte voor spel en kampvuur.

Het externe gedeelte van de educatieve laag bestaat uit de middenweg en collectieve voorzieningen zoals het onthaal en de hostel Wadi. De middenweg is de kapstok van het domein en doet dienst als verbinding voor het zachte verkeer tussen de omliggende dorpen.

De uitzuivering en het behoud van die historische leesbaarheid was een belangrijk uitgangspunt bij het ontwerp van de reconversie. In functie van het gevraagde programma zijn er extensies toegevoegd die uitgevoerd zijn in een gelijmd stapelverband en zo een nieuwe tijdslaag creëren. In lijn met de toegevoegde schouw die op de middenweg staat, zijn de extensies sculpturaal opgevat waarbij de loods niet meer als een gesloten doos wordt gezien, maar er contact wordt gezocht met de omgeving en de middenweg. Deze interactie wordt versterkt door het creëren van openingen in de zuidgevel en de schouw.

Elzenhof is gelegen in Elsene, een Brusselse gemeente net ten zuiden van het stadscentrum. Het gemeenschapscentrum maakt deel uit van de Vlaamse Gemeenschapscommissie en fungeert als draaischijf voor de Vlaamse gemeenschap in Brussel. Het is een ontmoetingsplaats waar je terechtkan voor workshops, een cafetaria, bijeenkomsten, kleine theatergezelschappen, muziek en meer. Ook Kind & Gezin heeft er een afdeling.

De donkere kelder is omgevormd tot een lichtrijke multifunctionele plek die bijvoorbeeld als crèche kan dienen maar evengoed als podium & de trap als tribune. De interventies zijn subtiel maar hebben een grote impact op de werking van het gemeenschapscentrum.

Gelegen in het hart van Mechelen, kent site Mispelters een rijke geschiedenis die teruggaat tot 1588, toen het een kloosterpand van het Bethaniëklooster was. In 1810 werd het een brouwerij genaamd ‘Den Posthoorn’, waarbij de vier aparte gebouwen samengevoegd werden tot één functioneel geheel. Later huisvestte er de kantoorwinkel ‘New Mispelters’ gedurende 70 jaar. Na de sluiting van de kantoorwinkel in 2019 werd de site opgedeeld en verkocht aan 2 opdrachtgeveers die samen de ambitie uitspraken om er gezamenlijk 1 gemengd stedelijke inbreidingsproject van de te maken, bestaande uit een stadswoning, appartementen, commerciële ruimten en het kantoor van dmvA.

Om de toekomstbestendigheid van de site te verzekeren werd achter het historische Diephuis en Breedhuis een langgerekt nieuw bouwvolume in eenvoudige baksteenarchitectuur toegevoegd. Deze uitbreiding herbergt niet alleen de privatieve buitenruimten van de woonenteiten maar ook een nieuwe gemeenschappelijke traphal en lift, die gedeeld wordt met het kantoor van dmvA.  Hierdoor kunnen toekomstige functiewijzigingen eenvoudig worden opvangen.

De historische koetsdoorgang van het Breedhuis, typisch voor stedelijke huizen uit de 17e en 18e eeuw, werd in ere hersteld en fungeert nu als gemeenschappelijke entree voor het Diephuis en Breedhuis.